We zitten vanaf 11 juli in Almerimar aan een speciaal voor catamarans
bestemde steiger.Dat ervaren we als zeer prettig.We hebben nog nooit
zoveel modellen bij elkaar gezien. Alsof je op de Hiswa te water loopt.
we hebben nog niet eerder al zo vroeg en zo lang in 1 haven gelegen.
Ik ben nl begin juli tijdens het instappen in onze bijboot gevallen.
Meer gelanceerd door een plotseling aanrollende grote golf op het strand
bj Cabo de Gata een baai bij het plaatsje San José.
Ik kwam met m'n gezicht op de vlonder terecht, m'n bril ving opzij de
klap op, daardoor geen schade opgelopen.Met m'n armen de val opgevangen
maar m'n linker arm schoot te veel naar achter door. Een felle pijn-
scheut voelde ik maar ik hield me flink want we moesten eerst maar
terug naar de boot. Hans keek uitermate bezorgd, eenmaal weer aan boord
nam ik de schade op en merkte tot schrik, dat ik m'n arm niet meer kon
optillen. Wat nu Hans was zo geschrokken toen hij me in die bijboot
zag liggen hij dacht o.a. aan wiplash.De stress was enorm. Kalm blijven
dacht ik. M'n medicijnen maar eens opzoeken ik had sterke Ibuprofen 600mg
en Mobilat crème. Daar maar mee begonnen. De pijn zakte wat, probeerde
wat ik nog kon met die arm alle bewegingen nog wel, behalve recht naar
voren en het hoog houden lukte niet.Met hulp van Hans naar boven en hup
als een lappenpop bungelde de arm naar beneden. Ik dacht weet je wat, ik
ga proberen te zwemmen. Een band gemaakt van zo'n lange lichtblauwe
spagettitube heet het geloof ik. Om m'n middel gebonden en voorzichtig
te water gegaan. Het voelde heerlijk aan ik kon goed bewegen met m'n arm
De volgende dagen voelde ik dat er verbetering in zat. We bleven ten
anker in die prachtige baai.
2 dagen later vaarden we naar Almería waar we 4 dagen aan de wachtsteiger
vast lagen. We hebben uitgebreid de stad kunnen bekijken we trakteerden
ons op een copieuse lunch, de 1ste dag dat we daar waren in de Club de Mar.Het was nl voor het eerst na 11 dagen ten anker gelegen te hebben, dat we vast
zaten aan de wal.Het smaakte meer dan voortreffelijk.We werden ons ook
meer bewust na die val, hoe betrekkelijk alles is, het kan zomaar over
zijn.Pats boem en je belandt in een hele andere situatie.
We informeerden of er plaats was om deze winterperiode hier te boeken.
Dat was niet mogelijk, we zagen al aan een gastensteiger, dat die vol zat
het leek een goede optie, er was vrij internet en deze stad biedt veel
vervoers mogelijkheden. Treinen, bussen en vlakbij het vliegveld.
Verder kijken dus. Op naar Aguadulce een kleine oversteek.Er was plek
voor ons, er ging net een boot weg. Nou zei Hans dat is een dure overnachting nl E52,--, een heel verschil met Almería voor E15,--pn.En we kregen
helemaal geen ruime plek krap tussen 2 anderen in,achter ons keken we
tegen een enorme hoge berg op. Een mooi gezicht, maar die hield ook de
wind tegen. Het werd bloedheet in de middag. Het zweet liep met straaltjes
over onze gezichten. Niks doen was ons devies, de zon zoveel mogelijk
afschermen. Na 6-en koelde het wat af, we liepen de haven rond, spraken
wat Engelsen, die daar bivakeerden, na hun vele omzwervingen viel hun
keuze op deze haven.Wij hadden zo onze bedenkingen.
Verder richting Almerimar. En zo is het gekomen hè, dat we hier liggen.
Maar m'n li.schouder bleef toch pijnlijk na 2 weken, een moe zeurderig
gevoel, vooral 's avonds dus toch maar naar de dokter,ze schreef me
veel zwaardere medicijnen voor.Na 3 dagen uitproberen zou ik evt. een
foto ervan kunnen laten maken.Die is ook gemaakt,niks gebroken,dachten
we al, maar ja een mens wil zekerheid.Verder mocht ik voorlopig niks tillen
aan lijnen trekken en ook niet zwemmen (balen). We besloten dus het
kalmer aan te doen en dat was hier. Alles tot onze beschikking, een
ruime keus aan restaurants, grote supermercado, apotheken,kadoshops enz.
Menu del dia doen ze hier niet aan, we eten dus alleen maar aan boord.
Van alles te koop hier, ons menu stellen we dus gewoon elke dag zelf samen.
En WIFI-zone hier via delfynet met keuze tarieven van 1 dag tot 1 maand.
Wel met haperingen goed opletten straks met dit doorsturen, dat niet
m'n tekst verloren gaat. Onderin m'n scherm knippert het aan en uit en
verbinding laag tot zeer laag.Maar toch handig hoor. Zo heb ik de foto-
albums bijgehouden, die hier in de website staan. Best een mooi systeem
de foto's zijn door het aan te klikken mooi uitvergroot te zien.
Het logboek bijhouden doe ik eigenlijk nu in het gastenboek. En met
de foto's kunnen jullie alles beter volgen wat we zoal meemaken.
De laatste berichtgeving kwam uit Mar Menor, van daaruit waren we naar
Cartagena gegaan (zie foto's) en daar kregen we een mooie plek in de
binnen haven voor de Pilotboten.Door weersomstandigheden, mist harde
zuiden wind bleven we langer dan gepland.
Maar er was nog iets,wat me tegen hield om te gaan, dat uitte ik en Hans
zei, als jij dat zo voelt blijven we.
We genoten van de stad,met z'n vele opgravingen,goede restaurantjes,mooie
ruime kade,we maakten kennis met een Hollandse jongen, die daar woonde
we maakten bij ons aan boord een praatje en die waarschuwde ons er al voor
pas op hoor, voor je het weet blijf je hier plakken.
Maar toen kwam het verschrikkelijke telefoontje, ik moet er nu al weer
om huilen, van m'n broer. Ze hadden in het ziekenhuis geconstateerd, dat
hun ongeboren zoontje Luc plotseling was overleden. Notabene vlak voor
de uitgerekende dag.Drama,niet te bevatten, wat je dan tegen elkaar zegt
zo onwezenlijk, je wilt het niet geloven.Die dag belden we direct naar
de rest van de familie. Erik-Jan was in Turkije aan het beachvolley-ballen
via sms-jes opgeroepen.Tot laat in de avond waren we in gesprek,en onder-
tussen gingen we naar een internetcafé om zo snel mogelijk een boeking
naar huis te maken. Dat lukte, met Transavia via Alicante.
Er was een goede treinverbinding via Murcia naar Alicante.Maar nu nog
de boot achter laten, Hans vertelde bij de receptie wat er aan de hand
was,hij werd zeer emotioneel,en ze leefden zo mee, alle deuren gingen
open. Waar eerst geen mogelijkheid voor was voor een langer verblijf,
kon nu zomaar. We moesten de boot omvaren zodat we achter het hek
kwamen te liggen, keurig geholpen, we konden voor ruim een maand boeken.
In de trein ontvingen we sms-jes, dat Erik-Jan ook naar huis kwam,dezelfde
dag als ons, kon hij een omboeking doen.
De reis verliep voorspoedig, na 1 uur 's nachts landden we en Mayo en
Janneke stonden ons al op te wachten.
Bij hun gelogeerd. Erik-Jan arriveerde om 04.00 uur.
Meteen de volgende dag naar Patrick en Nicole,een emotioneel weerzien.
Luc lag thuis, zo'n mooi gaaf manneke,wat een verdriet, zo'n kindje
af te staan want dat is het leven,we hebben elkaar allemaal maar te leen.
Nicole had al een dochterje van 2 jaar,een hele troost voor hun beiden.
Ze gaan begin september trouwen, we spraken af een maand te blijven,
weer terug te gaan naar Cartagena,om onze reis weer voort te zetten en achteraf gezien,was dat gevoel dus hier voor geweest,want onderweg naar
richting Andalusïe zagen we geen enkele haven meer, waar we terecht konden
en geen goede vervoers verbindingen. Het heeft zo moeten zijn!
Hans is hier in Almerimar gaan praten over de mogelijkheid hier te
blijven in de periode vanaf september-mei volgend jaar. Want verder door
varen bood ook niet veel goeds, veel kleine jachthavens en Malaga in kon
je al helemaal geen plek verwachten, met maar iets van 260 aanlegplekken.
Dat hadden we gezien, toen we met een luxe bus naar Malaga langs al die
plaatsen reden. En geen ankerbaaien om te overnachten.Een mooie tocht
van ruim 4 uur door berglandschap, langs de kust, die ver beneden te zien
was. Een prachtige rit voor 2x 28,-- retourtjes's avonds na 11-en in El Ejido terug en met de taxi naar de haven voor E13,--.
Terug komend op de winterboeking, dat lukte.
Met rekentabellen kwamen ze eruit, het bedrag was aanvaardbaar. Geboekt dus!
We hebben kennis gemaakt met Fransen naast ons, hun cat ligt al voor 3 jaar
hier, Engelsen en ook een Engels stel, die we ontmoet hadden in Cartagena.
het gaat hier gemoedelijk aan toe,veel mag, niks hoeft, iedereen heeft
de waterslang permanent op z'n boot uistaan. Iets wat niet in de andere
havens mocht.We douchen achterop de boot,heerlijk. Het water wordt heet
door de zon, dus oppassen geblazen.Hans z'n hobby visroken leeft hij weer
volop uit.Het uitdelen doet wonderen,de Engelsen nodigden ons en hiernaast
uit om te eten, wij zorgden voor de vis, de Fransen voor de wijn en zij
dan voor de salades,het liep uit tot in de late-vroege uurtjes.
Zij hebben een grote Prout, net een huis,als je binnen stapt.En de cat
ons is een verhaal apart.Er bestaat er maar 1 van een Azuli,verre reizen
mee gemaakt,o.a. naar Polinesïe. Schijnt een racemachine te zijn, als die
flinke wind heeft in de zeilen. Zelfs een zuchtje wind zet hem al in beweging.Leuke mensen, ze blijven voorlopig ook aan boord. Onze cats
zo naast elkaar, doet ons in de avond denken aan huisjes met een terras,
als we in de kuip zitten. Ons uitzicht is groots en ruim,gelukkig niet binnen tussen de appartementen, want daar is het overdag warm.
Zo genoeg verteld, nu verzenden, duimen dat het lukt, want dit overschrijven
zal niet meer zomaar lukken.
We gaan binnenkort richting Almería om Mia die de 16 augustus voor
2 weken naar ons toe komt op te halen.En 7 september weer naar huis.
Groetjes;
Hans en Paula
(dit is een poging om een van de emoticons mee te sturen, maar nu komt er "joehoe"te staan. Misschien bij jou wel het plaatje ) 